Ughie vindt er geen bal aan, zo’n december maand. Sinterklaas is nog wel even een beetje leuk, want op pakjesavond valt er veel te ritselen met papier. Kerstmis zegt hem weinig en in de stal heeft hij niets meer te zoeken sinds ik alle poezenbeeldjes heb vastgekit met superlijm. Voorgaande jaren moest ik voordurend het hele huis op zijn kop zetten om het beeldje op te zoeken en dat vond ik erg vervelend worden. Oud-en-Nieuw is alleen maar leuk als Ughie de schalen met huzarensalade mag aflikken en dat mag niet want dat is te vet voor een rooie kater. Hij beleeft ook geen gezelligheid aan de donkere dagen. Want buiten spelen is er niet meer bij. Hij kan zich nog een beetje verblijden met in de kerstboom te gaan hangen, het balletje meppen maar sinds ik er plastic kerstballen in heb gehangen is er geen “kerstbal” meer aan. Moos vindt het allemaal best, die is niet zo van buiten hoeren en snoeren, hij gedraagt zich juist in de decembermaand als een feestvarkentje maar dan in kat. Nu heeft hij ook steeds zijn beeldige zwarte smoking aan. Hij helpt me ook altijd prima met de warme oliebollen, ik lig ze in 1 schaal en hij verdeeld ze over de hele woonkamer heen op allemaal verschillende plekken. Zijn bedoeling is goed en hij kijkt er dan ook altijd zo feestelijk bij dus kwaad worden gaat gewoon weg niet. Hij geniet echt van deze dagen, dan staat de verwarming heerlijk aan en aan het einde van de dag heb ik dan ook gebakken kat. En in de kerstnacht praat hij dan: dank u wel voor de heerlijke brokken en de heerlijke aaien die ik krijg, voor de schone bakken, dank je wel voor alle liefde. Hij voegt er dan nog snel aan toe, ook namens Ughie! En door alle tranen heel antwoord ik dan, ik mag jullie wel eens bedanken, omdat jullie er zijn kanjers van me….
Alsof Moos
een motor heeft
bij hem daar binnenin
je hoort dat beest steeds ronken
bij al zijn katgespin.
je hoort het steeds zacht brommen
in dat kattenlijf
ik vind dat vaak zo grappig
zodat ik luisteren blijf.
En als het dan soms stopt
dan aai ik hem een keer
dan hoor je het meteen
dan start die motor weer.
Het is bekend dat ik veel om dieren geef, in het bijzonder katten. Nu heb ik zelf 2 van die heerlijke schatten die beide heel veel voor me betekenen. Geloof dat het in de zomer van 2003 was dat Moos per ongeluk een keertje buiten de poort is gegaan. We hebben met heel de familie weken lopen zoeken! Was het heel vroeg in de ochtend of laat in de avond we liepen te zoeken. Wij met zijn alle Moos roepen en steeds kwam daar een andere kat te voorschijn, ook zwart met wit maar het was geen Moos, hoe vaak heb ik hem niet aangekeken voor Moos. Uiteindelijk na 3 weken hoorde in een miauw onder aan mijn slaapkamer raam, Sam zijn broer leefde toen nog en die was gelijk alert, sprong van bed rende naar beneden en ook janken voor de achterdeur, en ja hoor daar was Moos weer, mager, vies maar hij was er weer wat waren we blij, misschien me moeder niet op dat moment was het was 4 uur in de ochtend dat ik aan de telefoon hing om het te vertellen! Moos was er weer maar die andere zwart witte kat had in de 3 weken toch wel veel aandacht van mij gehad, hij had geen huisje dus hij had nu mij uitgekozen als zijn nieuwe personeel. Ik dacht eerst dat het van Familie de Bok was maar daar kwam ik al snel achter dat niet zo was, we noemde hem toen al Meneer de Bok en dat ik altijd zo gebleven! Mijn lieve vader heeft toen nog een heel mooi hok gemaakt voor aan de voorkant waar hij in kon liggen als ik niet thuis was. De schuur werd zijn kamer, kacheltje, mandje, krabpaal en stond zelfs een magnetron om zijn eten op te warmen als het erg koud was. Iedere avond om 20:00 uur was het bed tijd voor hem, hij in zijn mandje, even een kam door zijn vacht, een lekker kroel voor hem, een kopstoot terug want hij was lief maar ook zo lomp, hij paste echt bij mij! Helaas heb ik van hem afscheid moeten nemen omdat hij suikerziekte kreeg en op een zaterdagmiddag hield hij het echt niet meer vol dus samen met mijn moeder heb ik hem in laten slapen. Ik heb toen duidelijk gezegd dat ik geen kat meer op straat aan keek want ik had mijn eigen jongens. Maar ja, na meneer de Bok waren er Pluis en Azrael,Pluis hoorde op nummer 24 en Azreal hoorde bij de buren van nr, 17 (hij wist dat hij daar hoorde maar een kat is een kat, als je zelf katten heb snap je wat ik bedoel) maar hij had het erg naar zijn zin bij Dicky en bij mij. Was ik niet thuis dan ging die heerlijk bij Dicky in de tuin liggen en liep hij mee als ik thuis kwam, hij wist dat er dan altijd wel wat lekkers voor hem in zat. Hij had de buurt een beetje overgenomen toen Meneer de Bok er niet meer was. Pluis is sinds een maand nergens meer te vinden, ze was oud bijna 18 jaar en gisteren kreeg ik een berichtje van Willeke, het ging al een tijdje slecht met Azreal maar nu zakte hij ook door zijn poten en hebben
besloten hem in te laten slapen, zijn nieren lieten hem ook in de steek. Dus ook Azreal zit niet meer buiten te wachten als ik naar me werk ga. Wie zal nu de volgende zijn die me weer zover weet te krijgen ben benieuwd. Ughie zegt vindt ze allemaal lief maar niet die nep MainCoon… oké Ughie ik zal opletten.
Niets, maar dan ook niets is meer veilig in ons huis. Ughie en ik zijn de wanhoop nabij. Moos is aan het bijkomen van alles wat hij heeft meegemaakt de afgelopen weken. Eerst zijn gebroken staart en daarna uitdroging en het gevalletje met zijn bloed. Zo dik als stroop! Het eerste weekend met hem was kritiek, heel de familie stil afwachtend gaat Moos het redden of niet. Hij heeft het gelukkig gered, maar wat een verschrikkelijk kater is die Moos! (we zijn echt heel blij hoor dat die het heeft gered maar toch…..) we moeten het even kwijt. Ughie en ik zitten echt met onze handen/poten in ons haar/vacht. We hebben elkaar gelukkig en wat hebben we elkaar nodig. Moos is helemaal weer 100%, nee 200%! Bloempotten liggen uit de vensterbank, bankstel wordt regelmatig als speelplek gebruikt, slapen dat doen we met 1 oog open en 1 oog dicht want je weet het nooit en Ughie… ja die arme schat, wat heb ik medelijden met hem. Zit die heerlijk te genieten in de tuin krijgt die daar toch zomaar uit het niets even een paar meppen van die zwarte kater! Echt, ik moet er soms even tussen springen. Ligt Ughie eindelijk lekker te slapen op de bank, wie springt er bovenop, juist ja. Ughie heeft geprobeerd mij over te halen om geen krachtvoer meer te geven aan Moos en zit er ook diep over na te denken dit even niet meer te doen zodat wij ons even op kunnen laden. Of heeft iemand een weekje tijd voor een logeetje, genaamd orkaan Moos?
Moosje is een lieve kater, met een heel vreemd karakter! Nu past dat goed bij mij dus Moos en ik kunnen goed met elkaar overweg. Dit nu al 10 jaar. De laatste tijd veranderde Moos, normaal is hij als eerste beneden, struikel op de trap over hem, wilt gelijk naar buiten dit natuurlijk met veel kabaal, maakt even de plaats achter onveilig, Ughie heeft dan veel te verduren. Maar dit gebeurde de laatste tijd niet, Moos bleef in de mand op de krabpaal liggen en ik moest gewoon slijmen of hij alsjeblief iets wilde komen eten. Afgelopen vrijdag vertelde ik dit weer tegen mijn moeder en broer en die zeiden beide, jij kent Moos het beste als je denk dat er iets is dan moet je even langs de dierenarts gaan. Ik met Moos en Martin een vrijdag naar de dierenarts, Moos deed net of hij niets had en Martin dacht ook, die zus van mij, nee nee nee. Nou Moos op de tafel, die zei gelijk nou ik ga weer, doei! In de houdgreep voor onderzoek. Wat blijkt, Moos heeft een gebroken staart en had koorst 39,8 (dit waarschijnlijk van de pijn)!!!!! Wat voel ik me schuldig!!! Wilde al eerder gaan maar dacht iedere keer, nou het gaat wel weer wacht het nog even af. Pillen van de dierenarts meegekregen, 3 pillen naar binnen werken bij Moos, maar je kan hem natuurlijk niet te vast pakken want dan doe je hem zeer bij zijn staart. Vanmorgen de eerste pil geprobeerd, na 8 pogingen toch maar even naar de slager voor rosbief, je heb hem zeker al door, Moos eet nu 6 dagen lang een onsje rosbief per dag.(nu hoop ik niet dat die dit leest want dan weet die gelijk waar zijn pillen in verstopt zitten). Maar om het verhaal af te maken, wat voel ik me schuldig, Moos snapt het niet, eerst moet die 1,5 week met een gebroken staart rondlopen zonder pijnstillers en nu krijgt die rosbief, wordt die vertroeteld, hoeft maar te miauwen en krijgt een aai of wordt netjes op het aanrecht gezet.
Mijn mannen en foto’s dat gaat bijna niet samen. Martien heeft het ook een keertje geprobeerd, van de 120 foto’s zijn er misschien 10 dat je denk, nou dat kan wel. Afgelopen zondag lagen ze heerlijk te chillen in de mand op de krabpaal in de kattenkamer.( Ja vrouwtje kwam met het leuke idee om de straat met de hogedrukspuit schoon te spuiten, net wanneer het eindelijk lekker weer is, ze thuis is en dat ze de hele dag de tijd heeft om ons te kammen, te aaien, achter me oren te kribbelen) Dit is even getypt door die rode kater van me! Ik zachtjes naar beneden om het fototoestel te halen. Toen ik weer boven kwam lag Moos al een beetje te gluren want die vertrouwde het al niet meer. Fototoestel aan, ja ook bij mij was de batterij leeg. Snel nieuwe batterijen zoek, waar liggen die klere dingen ook al weer. Gevonden snel wisselen, ja helemaal gereed om foto’s te maken. Nou het is me eindelijk gelukt, ik heb een mooie foto van me mannen. Zeg nu zelf, het zijn toch 2 kanjers!!
Henk is aan het verhuizen en had altijd een hele mooie stoel staan, met een tijgerprint. Vanaf de eerste keer dat ik die stoel zag was ik er helemaal verliefd op. Nu heeft Henk tegen mij beloofd als ik ga verhuizen is die stoel voor jou. Nou eindelijk was het zover, Henk zijn huis verkocht, Sandra een stoel met tijgerprint rijker! Nu moest die nog van Hardinxveld naar Meerkerk. Nu weet ik hij niet in mijn super mooie Altootje paste dus ik het aan Johan gevraagd. Heeft hij precies in de week dat ik de stoel zou op gaan halen van auto gewisseld, was een Caddy en is nu een Seat Ibiza geworden!! Fijn, wij de stoel in de auto aan het proppen, echt proppen, poten eraf enzo, je snap hem al. Komt er nog een fijne collega voorbij met een GROTE Volkswagen Transporter, hij lachen, maar het is ons gelukt. Stoel uit de auto en naar boven. Zo klaar dacht ik staat leuk, bij mijn gordijnen, dekbedhoes, kussentjes (alles met dierenprint) en natuurlijk mijn eigen tijgers niet te vergeten. Nu was er niet veel aandacht van mijn mannen voor de stoel toen die net binnen kwam maar s’nachts hebben mijn schatjes daar verandering in gebracht. Moos in de stoel, Ughie sloeg hem eruit. Ughie in de stoel, Moos erbij, wat niet in de goede aarde viel bij Ughie, zo ongeveer een uurtje lang. Ik licht aan verteld dat het bed groot genoeg was voor mij en hun erbij. Nee, ze moesten en zouden het die avond uitvechten voor wie die stoel was. Uiteindelijk ik in de stoel, mijn lieverds in bed, kregen ze nu weer ruzie wie aan het raamkant mocht liggen!! Dus ben ik maar als een soort van scheids tussen ze in gaan liggen, en toen eindelijk lekker slapen……….
Vorige week ben ik naar de dierenarts geweest, Rocky van Arjan moest voor zijn grote beurt. Met de dierenarts overlegd en gevraagd of mijn jongens niet eerder geholpen konden worden aan hun tandsteen, tenslotte had ik vakantie. Woensdag 5 januari was het zover. De nacht ervoor al duizend maal mijn excuses aangeboden aan mijn schatjes. Brokjes weggehaald wat niet echt in dank werd afgenomen. Om 3 uur s’nachts was Ughie het toch echt zat, hij had zo’n honger! Dus vrouwtje maar eens wakker maken en kijken of hij mij zover kon krijgen om hem toch een paar brokjes, snoepjes het maakte hem eigenlijk niets uit als het maar te eten was. Moos heeft alle planten geprobeerd maar geen een kon zijn honger stillen. Om 13:30 uur voorzichtig naar boven gegaan om de reismandjes te pakken, Moos was makkelijk te pakken en zo in het mandje te krijgen. Ja, Ughie is moeilijker, had hem wel te pakken maar ja, hem in de zijn mandje te krijgen is wat moeilijker! Hoe kan je een kat van bijna 9 kg in een mandje stoppen, nou niet! Echt met geweld moeten doen en daar heb ik het altijd zo slecht mee. Goed, toch voor elkaar gekregen toen met Karin samen naar de dierenarts. Mochten gelukkig bij Moos blijven toen hij zijn spuitje kreeg. Ughie moest nog even wachten dus die naar achter gebracht, snik toen moest ik afscheid gaan nemen van de heren. Nog even bij Moos gekeken, grote zwarte ogen en toen viel die om, hij was in diepe slaap. Om 16:30 uur gauw naar Arjanne gegaan want die zou mee gaan om de heren weer op te halen. Afrekenen en weer snel naar de auto, iets te snel want Ughie heeft gevoeld hoe de deurpost bij de dierenarts voelt en Moos ging met mand en al rollend door de auto, gelukkig werkte de narcose nog bij ze. Eindelijk thuis, mandjes opengemaakt, Moos dacht dat die wel van de bak kon springen maar ja, niet alles werkte nog met hem mee, ik weet niet hoe die van de bank af kwam maar het was echt geen gezicht! Vandaar ook de naam ketel 1, Ik dacht er goed aan te doen om de planten in de vensterbank naar voren te halen zodat hij langs het raam kon lopen, maar hij wilde met alle geweld aan de andere kant van de planten over de vensterbank, hij keek me kwaad aan want hij wist zeker dat de vensterbank veeeeeeeeel breder was dan nu, wat had ik met de vensterbank gedaan?! Ughie is diverse malen van zijn kussen afgerold en dat lopen dat was moeilijk, dan toch maar weer proberen om op de bank te spingen en nog steeds geen brokjes, nergens te vinden! Hij keek me aan met zijn mooie ogen en het enige wat ik kon lezen in zijn ogen was, WAT HEB IK EEN HONDENLEVEN! GEEF ME BROKJES!!!! Ik heb me die avond echt een moedertje gevoeld, overbezorgd! En de mannen maar in de gaten houden, liggen ze wel goed, zijn ze niet te koud, dan mee lopen naar de waterbak, naar de kattenbank, weer terug, helpen met op de bank komen, van de bank af, in de mand, uit de mand, dan maar weer in het raam kozijn, valt er vanaf, weer teruggelegd in het mandje.
Al met al is het goed gekomen met mijn schatjes, ze zijn de volgende ochtend wakker geworden met een kater!
Ben een maandag met mijn schatjes naar de dierenarts geweest. Ughie snurkte me iedere avond wakker, dacht dat hij een beetje verkouden was. Dat ik een pilletje zou krijgen en weer naar huis. Nou dat liep allemaal iets anders! Hij wordt verdacht van niesziekte! Gelijk een spuitje gekregen met antibiotica en pilletjes! Hij werd gelijk even helemaal onderzocht en ook tandsteen, Moos ook de schat. Wordt bij hem de 2e keer dat het weg gehaald wordt, waarom zijn die zakjes Gourmet ook zo lekker en die brokjes niet! Ughie vindt juist de brokjes weer lekkerder dus je kan er geen touw aan vast knoppen of je nu beter nat of droog voer moet geven.
Maar goed, 10 januari is het zover. Ze moeten om half 9 gebracht worden en hopelijk kunnen ze het einde van de dag worden opgehaald. Mijn lieve moeder heeft die taak op haar genomen, zij brengt ze weg en haalt ze zo snel mogelijk weer op! Ben nu al druk bezig met haar te vertellen dat Moos het aan zijn hart heeft en epilepsie heeft, maar ja dat weet zij ook (ze denk dat ik oud wordt want val iedere keer in herhaling, ha ha) Nou zit me nu al schuldig te voelen tegenover mijn kanjers, wat zullen ze boos op me zijn.